زنی پیدا نمیشه که حداقل یه بار تو عمرش نگه مردای غمگین دوست داشتنین، مردای خسته دوست داشتنین یا مردای عاشق دوست داشتنین.

حسی اما که وقت گفتن این حرف وجود داره دقیقا همونه که وقت دیدن یه میمون گر و بدریخت و تخمی تو قفس باغ وحش بهشون دست میده: « خدا، این چه بامزس !! »

« این چه بامزس! ». فقط همین، از پشت ویترین. یه حرفی که فقط باید زده بشه. نزدیک شدنی در کار نیست.

هیچ وقت برای خودم یا مردای دیگه که میشناختم، هیچی بیشتر از غم و خستگی و عشق ندیدم که دافعه ایجاد کنه تو زنها.

یعنی از اون حرفاس که باید جارختی فلزی هشت پره تو حلق گوینده اش بکنی.